Mijn verhaal

Hallo allemaal!

Wat leuk dat u/jij de moeite neemt om een kijkje te nemen op mijn kaarten webite! De website heet: kaartverkoopvcc.nl. De 'V' en de 'C' staan voor Vintage & Contemporary. Dit staat voor de stijl, waarmee ik mijn kaarten maak.

Eerst zal ik me even voorstellen. Mijn naam is Elzelina van der Vlist. Ik woon in Capelle aan den IJssel, vlakbij de bekende stad Rotterdam. In Rotterdam heb ik 6 jaar op school gezeten, en nog steeds kom ik daar graag. Ik ben dus een rasechte Rotterdammert. Al vanaf klein kinds af aan, was ik altijd al aan het knutselen en was ik creatief bezig. Mijn moeder zei altijd: 'Jij kan van elke snipper nog wat maken.' Hieruit begrijp je wel, dat ik niets weggooide en altijd wel weer iets nieuws maakte. Mijn oma maakte altijd kaarten. Die verkocht ze aan familie en bekenden. De opbrengst hiervan voor het goede doel. Meestal deed ze dit voor gehandicaptenzorg 'De Schutse' in Kesteren. Toen ik 6 jaar oud was, logeerde ik bij mijn opa en oma. Mijn oma maakte toen kaarten en ik mocht het ook proberen. Daar is mijn liefde voor het maken van kaarten ontstaan. Thuis ging ik het ook proberen, al had ik natuurlijk helemaal geen goede materialen om mooie kaarten te maken. Met mijn stiften en potloden en het printpapier van mijn vader maakte ik bergen met tekeningen. Hier en daar ging er een dikke sticker van een bloem op en zo ging ik huis-aan-huis bij mijn buren, om ze te verkopen. De meeste mensen vonden het heel schattig, en wilden ze best kopen. Maar ik vergeet 1 situatie nooit meer. Een overbuurvrouw deed de deur open en zei: ‘Nee hoor, deze lelijke kaarten wil ik niet. Kom maar terug als je mooie kaarten hebt.’ En boem, de deur was weer dicht. En daar stond ik. Een 6-jarig kind, met dikke tranen. Toch waren er veel mensen die het wel leuk vonden, en kochten de ‘kaarten’ voor 50 cent per stuk! Voor het goede doel!

En ja, hoe ging dat nu verder? Door de jaren heen, werd mijn kinderlijke verkoopje toch wat beter. Ik kreeg mooie materialen voor mijn verjaardag, om mooiere kaarten te maken. De kwaliteit ging zienderogen omhoog. Sommige kaarten kregen zelfs een mooi envelopje en heel af en toe zat er een hoesje omheen. De prijs steeg naar 75 cent per kaart. Toen ik op de middelbare school kwam, stagneerde het kaarten maken wat. Ik had niet zoveel tijd meer, en besteedde veel tijd aan het maken van mijn huiswerk. De kaarten lagen vergeten in een rommelige la in de kast. Kort voordat corona uitbrak, met alle gevolgen van dien, overleed mijn lieve oma en kreeg ik al haar kaarten spullen. Ik beloofde haar, om verder te gaan met de kaartverkoop. Alle opbrengst zou naar het goede doel gaan. Tot op de dag van vandaag, heb ik geprobeerd me aan die belofte te houden. Ik heb mijn verslofde hobby weer opgepakt, heb me er in gebeten en ben nooit meer gestopt. De laatste paar jaren ben ik uitgenodigd door meerdere comités om op verkopingen te staan met mijn kaarten.  Mijn zusjes gaan af en toe met een bak kaarten huis aan huis, net zoals ik vroeger deed. De winst gaat nog steeds 100% naar het goede doel.

De kwaliteit van de kaarten is de laatste paar jaren aanzienlijk verbeterd. Elk jaar verzin ik nieuwe manieren en heb ik nieuwe inzichten. De standaard prijs voor mijn luxere kaarten is nu 1,25 euro. Dit gaat niet duurder worden. Elke kaart is voorzien van een passende envelop en transparant hoesje. En niet te zien, maar niet te missen: een hele hoop liefde van de maakster.